Ilse Eijsink
(Bas)klarinettiste
Gedichten
Op deze pagina vindt u gedichten van mijn broer Jurgen Eijsink.
Hij heeft voor mijn examen Basklarinet een reeks gedichten, te presenteren bij de muziekstukken, geschreven.
Deze kunt u hieronder lezen.
Wilt u meer werk van hem lezen, stuur dan een mailtje naar ilsemusic@yahoo.com.
Hij heeft voor mijn examen Basklarinet een reeks gedichten, te presenteren bij de muziekstukken, geschreven.
Deze kunt u hieronder lezen.
Wilt u meer werk van hem lezen, stuur dan een mailtje naar ilsemusic@yahoo.com.
Pak altijd de uitgestoken hand van de muzikant
Neem alles waar wat naar je toekomt,
Ervaar de menselijke instrumenten van de muziek,
Kijk niet alleen naar wat je ziet,
Laat het gevoel dat gedeeld wil worden tot je komen.
De blik in de ogen is de passie voor een leven
Een leven dat niet in galop gaat zonder de eigen klanken
Neem alles waar wat naar je toekomt,
Ervaar de menselijke instrumenten van de muziek,
Kijk niet alleen naar wat je ziet,
Laat het gevoel dat gedeeld wil worden tot je komen.
De blik in de ogen is de passie voor een leven
Een leven dat niet in galop gaat zonder de eigen klanken
Het was niet nieuw
Toch twee jaren van verkenning
Nu is het tijd voor herkenning
Wat je hoort ben ik
Het geliefde houten instrument
Met die zilveren kleppen
Gouden ronde klanken
mijn geluid
Zo veel beweging
Met al die vingers
Het voelt zo soepel
Zo voelt mijn vreugde
Van hoog tot laag
Van hard tot zacht
Alles heb ik gegeven
Dit is mijn trots
Toch twee jaren van verkenning
Nu is het tijd voor herkenning
Wat je hoort ben ik
Het geliefde houten instrument
Met die zilveren kleppen
Gouden ronde klanken
mijn geluid
Zo veel beweging
Met al die vingers
Het voelt zo soepel
Zo voelt mijn vreugde
Van hoog tot laag
Van hard tot zacht
Alles heb ik gegeven
Dit is mijn trots
Er blijven momenten terug komen dat gedachten worden bezet door donkere wolken
Meegezogen door onberekenbare windvlagen blijven ze vrije beelden belemmeren
In alle heftigheid gooit de neerslag die uit het donker valt de geschiedenis open
De pijn die uit de kou komt doen de warme hedendaagse gevoelens verstommen
Vragende ijzige ogen blijven wachten op de opklaringen waar de toekomst om vraagt
De horizon vraagt om de rustende veranderingen zonder die blik op de rijzende zon
(geschreven bij Yun; Monologue)
Meegezogen door onberekenbare windvlagen blijven ze vrije beelden belemmeren
In alle heftigheid gooit de neerslag die uit het donker valt de geschiedenis open
De pijn die uit de kou komt doen de warme hedendaagse gevoelens verstommen
Vragende ijzige ogen blijven wachten op de opklaringen waar de toekomst om vraagt
De horizon vraagt om de rustende veranderingen zonder die blik op de rijzende zon
(geschreven bij Yun; Monologue)
Je eigen in het duo zijn,
open staan voor elkaar
het gebaar van geven,
een klein stukje van jezelf
groot kan het zijn om vast te houden,
toch onzichtbaar,
maar het is van jou,
zo helder
(geschreven bij Reijngoud; Somnambulist)
open staan voor elkaar
het gebaar van geven,
een klein stukje van jezelf
groot kan het zijn om vast te houden,
toch onzichtbaar,
maar het is van jou,
zo helder
(geschreven bij Reijngoud; Somnambulist)
De tijd voor hen heeft stil gestaan,
Angstige jaren lieten talenten zich ophopen,
Kermend van pijn bleven de melodieën verborgen,
Het nieuwe onverwachte leven zocht een andere kompas,
Deze zette koers in naar het doel om te overleven,
De dag van morgen bleef soms zo ver weg,
Toch gaven oude klanken uit het verleden hoop,
Noten laten zich niet eeuwig gevangen nemen,
Zij wachten op de ordes om weer in galop te gaan,
Om daarna gevoelens te bundelen om de geschiedenis ermee achter te laten.
(geschreven bij Holzmann; Suite)
Angstige jaren lieten talenten zich ophopen,
Kermend van pijn bleven de melodieën verborgen,
Het nieuwe onverwachte leven zocht een andere kompas,
Deze zette koers in naar het doel om te overleven,
De dag van morgen bleef soms zo ver weg,
Toch gaven oude klanken uit het verleden hoop,
Noten laten zich niet eeuwig gevangen nemen,
Zij wachten op de ordes om weer in galop te gaan,
Om daarna gevoelens te bundelen om de geschiedenis ermee achter te laten.
(geschreven bij Holzmann; Suite)
